1e Brummen-Wesepe (29 september 2001)
Op 29 september 2001 heb met mijn ouders ik voor het eerst een vaart gemaakt. Dit was met Future Fun Ballooning. Eigenlijk zouden we met de Tweety varen, maar dat lukte helaas niet. Het was een hele grote verrassing voor me. We gingen gewoon wandelen in het bos, en toen stond ineens de auto van hun daar. Helemaal verbaasd hoorde ik mijn nichtje vertellen dat we een vaart zouden gaan maken. Mijn ouders hadden het fototoestel verstopt in de auto, en ineens snapte ik waarom onze hond niet mee kon wandelen. Die kon al die tijd natuurlijk niet in de auto achterblijven.
Vanaf Groot-Engelenburg in Brummen stegen we op, en zijn een hele tijd later geland in Wesepe. Een behoorlijk lange vaart dus, en we hebben heel erg veel kunnen zien en ook horen. Mijn vader tilde me steeds een beetje op, ik was ook pas 7 jr, en eigenlijk nog een beetje te klein voor die hoge mand. Na de luchtdoop door piloot Arend Jan Dezijn was ik ineens Ridder van Brummen tot Wesepe. En mijn ouders Groothertog en Groothertogin van Brummen tot Wesepe.
  
Samen met m’n vader helpen. Jeetje wat kan ik ver kijken hé! M’n allereerste certificaat.
Na de vaart gingen we nog naar de verjaardag van mijn oom, daar bleef ik maar vertellen over onze vaart. Mijn buurman had digitale foto’s gemaakt, dus ik kon er al wat laten zien.
En zoals zo vaak, zo’n eerste vaart smaakt naar meer. Toch zou het nog even duren voor ik weer omhoog ging. Kijk hierna maar eens eventjes.
Naar boven
2e Oeken-Vierakker:
Ballonnen boven Oeken 2003 (25 mei 2003)
In 2003 ben ik omhoog gegaan tijdens Ballonnen boven Oeken in 2003. En wel met de meisjes-clowntjesballon van Aerostat. Het was de eerste keer tijdens een festival. En dat was echt vet cool. Helaas heb ik maar weinig foto’s kunnen maken. De batterijen zijn er uit gevallen, maar ik heb wel van alles lekker kunnen bekijken. Een brandende boot op de IJssel bijvoorbeeld, gelukkig waren de mensen al van boord af. Geland zijn we in Vierakker, niet zo ver van Oeken af, maar dat mag de pret niet drukken.
  
Naar boven
3e Waddinxveen-Moerkappelle (30 mei 2003)
Een paar dagen later mocht ik weer mee met de andere clowntjesballon in Waddinxveen. Daar heb ik ook foto’s gemaakt van de andere ballonnen die toen in de lucht waren. En dat was echt heel gaaf.
Deze foto heb ik in Waddinxveen gemaakt vanuit de PH-ZOT.
De Calimero uit België.
Je kunt zien hoe smal de veldjes daar zijn, lastig landingsplek zoeken dus. En wij kwamen in een weiland in Moerkapelle terecht deze keer.
Naar boven
4e Oeken-Zeddam (15 mei 2004)
Op 15 mei 2004 ben ik weer omhoog gegaan bij Ballonnen boven Oeken. Er zouden er vijf startten, maar helaas door de harde wind gingen er maar vier. De foto’s die hierbij staan zijn allemaal van anderen. Ik had namelijk geen fototoestel mee, helaas deze keer. Omdat alles zo snel ging, was ik vergeten hem mee te nemen in de mand. Maar dat maakt het er niet minder leuk om.
   
Van Future Fun Ballooning waren ze er met 4 ballonnen, de PH-CAP is van Marberts Ballonvaarten uit Enschede. Ik heb gevaren met Peter Eerland met de BDO-ballon, en we zijn geland in Zeddam.
Naar boven
5e Doetinchem-Halle-Nijman
Op zondag 6 juni 2004 mocht ik weer instappen bij Marjolein in de BDO ballon. We stegen op vanaf de Bleek in Doetinchem.
Vanuit de PH-BAF maakte ik deze foto. Mijn ouders bleven achter op het veld, papa moest helaas werken anders had die ook mee mogen varen en mama moest dus mooi achter me aan rijden. Ik zou nog wel vroeg naar bed, maar ja, daar kwam nu natuurlijk niets van. Ik had nog een vaartje tegoed van ze, als eens gewonnen namelijk.
Na een tijdje stil boven Doetinchem te hebben gehangen, kregen we toch een beetje vaart. Voordeel was dat ik mooi foto’s kon maken van het Stadion van de Graafschap, van bovenaf deze keer in plaats van vanaf de tribunes.
Samen met de PH-KUS en de PH-LUK dreven we richting Varsseveld, Marjolein dreigde nog even een draadje te raken van het veld, maar mama en volger Maurice hielpen haar er overheen. Even wat duwen en het was gelukt.
Toen ik uit de mand stapte moest ik wel heel erg nodig. Terwijl ik naar de andere kant van de wei liep, vond ik daar een klein ballonnetje met een kaartje eraan. Ik nam hem mee naar mijn moeder en die zag dat ie uit Moordrecht kwam. Ook toevallig, ik heb ook al eens gevaren met Aerostat Ballonvaarten Rotterdam die uit Moordrecht komen. Meteen maar een foto ervan gemaakt natuurlijk.
Hier kun je me zien op de rand van de mand. Marjolein is de boel nog druk aan het opruimen. Nu kan ik het kaartje opsturen, en de mevrouw zelf de foto opsturen. Ben benieuwd of ze ook op mijn site gaat kijken.
De landing was uiteindelijk in Halle-Nijman, net achter Doetinchem dus. Korte afstand maar wel veel kunnen bekijken en lang gehangen.
Bedankt Marjolein dus.
Naar boven
6e Spankeren-Epse (Spankse Luchte Vaart 2004)
Deze vaart was een enorme verrassing voor me. We kwamen kijken en hadden afgesproken dat we Adrie Spierenburg van A3 ballon uit Harfsen zouden ontmoeten.
Nou dat gebeurde. En wat er daarna allemaal kwam, dat kun je hieronder wel lezen.
Als eerste mochten we samen met Adrie het veld op. Ik kreeg meteen een keycoard met een crewkaart eraan. Hij had er niet zo veel, dus daar moet ik zuinig op zijn. Daarna kon ik opstappen op een quad. Zoals je hiernaast kunt zien.
 Ik mocht gas geven en dus ook sturen en remmen. Lekker hard scheuren over het veld, maar er net niet afvallen.
Dat vond ik natuurlijk al helemaal vet gaaf. Samen reden we van mand naar mand om de enveloppen af te geven waarin de meteogegevens zaten.
Adrie zei daarna dat ik nog maar even in de mand moest stappen. Leuk om het publiek te vermaken, want die zaten al een tijdje op de dijk te wachten. De meesten waren er namelijk al rond half drie, ze dachten dat de ballonnen dan al omhoog zouden gaan. Maar zoals bekend gaan die pas ’s avonds omhoog,  als de thermiek verdwenen is.
Hiernaast zie je me dan ook staan met Adrie in de mand. Daarna kwamen alle andere ballonteams een voor een het veld opgereden. Sommigen stonden nogal een tijdje vast in de file die op de weg tussen Brummen en Dieren stond. Iedereen moest rustig aan rijden op de weg, omdat mensen steeds overstaken. Later stond de politie daar om de boel te regelen, maar toch was er nog een ongeluk gebeurt. Een motor reed op een stilstaande auto, toch niet helemaal goed opgelet denk ik.
Intussen probeerde ik mijn verzameling al een beetje uit te breiden, maar de meeste ballonnen waren natuurlijk van Adrie Spierenburg zelf. Daar heb ik al heel veel van, en de anderen hadden niet allemaal wat bij zich. Toch kreeg ik nog een mooi glas van Virgin en wat stickers voor mijn verzameling.
Toen kwam het mooiste dus. Ik mocht meevaren! En ik mocht zelfs kiezen in welke ballon! Mee met de PH-AGT of de PH-NGN. En in de laatste zouden de para’s meegaan, dus daar koos ik natuurlijk voor. Jammer dat de mand zo vol was, nu was er geen plek meer voor mijn vader. Maar dat maken we een andere keer dan wel goed.
Ik had zelf geen fototoestel mee, we kwamen namelijk alleen maar kijken dacht ik. Volgende keer toch maar zelf meenemen dus. Hierdoor kon ik zelf geen foto’s maken, maar dat deden de andere passagiers al wel voor me. Daaronder was ook Bennie Bos, alom bekend als ballonfotograaf met zijn dochter Nienke. Bennie zou wel wat foto’s van me maken, en die kun je al zien op zijn website www.hotair.nl.
Hieronder wat foto’s die mijn medepassagiers dus gemaakt hebben. Geland zijn we in Epse.
  
 
 
Naar boven
7e en 8e
Ballonfestival Verden (Dld)
Voor een feest waren we al in Duitsland en dus konden we hier ook nog eens even een kijkje gaan nemen. Verden ligt in de buurt van Bremen, en omdat onze neef Marcel daar dichtbij woont, konden we daar logeren. Nogmaals bedankt Marcel voor je gastvrijheid!
Van Hans en Gaby van de Neukauf-Edeka-ballon hadden we gehoord dat er een leuk festivalletje zou zijn met een stuk of 17 ballonnen. Nu hadden we nog niet zoveel Duitse ballonnen op de foto gezet, en daar was nu dus de kans voor.
Op vrijdag 3 september gingen we voor het eerst maar eens een kijkje nemen. Al snel hadden we Hans ontdekt, hij stond een lekker broodje te eten en Gaby gaf alvast uitleg aan haar passagiers. Werner (van de Schroeder fabriek) was er ook. En daar ging mijn vader alvast naartoe, en ikzelf probeerde met mijn moeder al iets voor mijn verzameling te regelen. Nooit weg natuurlijk. Maar omdat ik nog niet zo goed Duits kan, moest mijn moeder het maar vragen. Stickers kreeg ik voldoende en ook drie pins. Maar certificaten hadden ze niet extra voor mij. Dat was wel weer jammer, wilde graag over de 150 heen komen. Maar wat niet is, kan nog komen.
Toen Werner me aan zag komen, riep hij meteen: Nu heb ik dus passagiers!! Helemaal verbaasd was ik. Mocht ik weer mee, maar passagiers betekende meer. Mijn vader wist al dat we in konden stappen. Dat had Werner hem al verteld, en dat vonden we heel mooi. Kon hij ook eens tijdens een festival met meerdere ballonnen omhoog, en dus ook hele mooie foto’s maken. Voor hem was het de tweede vaart, voor mij de zevende.
Hier stijgen we met ons tweetjes op met Werner als piloot. In het hoekje zie je de Kellogs ballon, hij speelde de vos. Dat betekent dat hij als eerste vertrekt, als eerste land, en daar een groot wit kruis op de grond legt. Hier moeten de andere piloten hun banner zo dicht mogelijk bij in de buurt neergooien. Dat gaat niet altijd even goed hebben we gemerkt. Maar Werner deed het echt goed hoor, als je bedenkt dat je met een ballon dus niet kunt sturen!
Hierna zie je nog meer foto’s van deze vaart. Mijn vader en ik hebben ze gemaakt. Mijn moeder moest zelf achter de ballon aanrijden, de volgauto was immers al vol met Werner’s vrouw en zoon en de vrouw en dochter van zijn volger Dietmar.
En daar pasten wij dan dus ook niet meer in. Mama kent daar de weg niet, dus moest ze wel bij ze in de buurt blijven. Eerst werden ze de verkeerde kant opgestuurd en stonden ze aan de overkant van het water. Na wat heen en weer gereden te zijn, kwamen ze eindelijk bij ons in de buurt. En konden ze ook meteen even helpen de mand te verplaatsen naar het veldje waar ook het theekannetje was geland.
 Hier hangt de ballon van Provinzial net schuin onder ons. Een hele mooie groene ballon met vleugeltjes. Een mooi gezicht zo boven al die rode daken van de huizen in Verden. Een heel oud stadje met hele mooie oude huizen. Erg leuk om daar eens een kijkje te nemen.
 De vos, de Kellogs-ballon, al geland. De Deutsche Post-ballon komt in de buurt. En zou deze eerste dag ook winnen geloof ik.
Onderweg konden mijn vader en ik hele mooie foto’s maken. Teveel om hier allemaal in te zetten. We hebben er dus maar een paar uitgekozen, en hopelijk vinden jullie ze ook allemaal even mooi als wij.
 Bij deze hier kun je bijvoorbeeld zien hoe ik ervan geniet om mee te mogen varen. En als je goed kijkt, zie je in het brilleglas mijn vader die de foto maakt. Heel bijzonder zo. Mijn pet heb ik achterstevoren op, anders kan ik natuurlijk geen foto maken. Maar daardoor kun je nu ook mijn gezicht goed zien.
En dat die zonnebril geen luxe was, zie je op deze foto wel. De zon scheen echt behoorlijk fel die dag. En dat zorgt natuurlijk ook weer voor hele mooie plaatjes, zoals deze.
 Deze heb ikzelf gemaakt, en ik vindt hem heel mooi geworden, al zeg ik het zelf.
Omdat we boven de Aller hingen, konden we ook mooie foto’s maken van de weerspiegeling van de ballonnen. De ballonnen vervormen natuurlijk door de rimpeling in het water. Probeer er maar eens achter te komen welke ballon dit toch is. Zelf moest mijn moeder even goed kijken. Ze herkende hem bijna niet.
Voor het geval je hem niet herkent, het is der Teekanne, het theekannetje dus. Die eerste dag waren we geland in Ahnebergen.
De tweede dag vertrokken ze vanaf het Vliegveld Scharnhorst in de buurt van Verden. Het was er erg warm en bijna geen schaduw te vinden.
En weer mocht ik instappen. Dat is dus mijn achtste vaart geworden. Helemaal super. Nu moest ik zelf de foto’s proberen te maken, en mijn ouders vanaf de grond. Zoals deze hieronder. We vertrokken, maar Werner dacht dat er een ballon boven hem zat, en bleef dus erg laag aan de grond.
En dat kun je hiernaast wel zien. Met onze D-OOFB, een demonstrator van de fabriek, gaan we net over het draadje. En de meneer die erachter stond moest zich toch echt wel bukken, anders hadden we hem geraakt.
Zoals ik hierboven al zei, was er deze dag weer een vossenjacht. Alleen stond ie nu zo snel aan de grond dat Werner de uitslag van de worp helemaal niet wilde vertellen. Zo ver was ie er vanaf gebleven namelijk.
Een mooi trosje ballonnen boven het veld waar de vos is geland. Wij hingen helaas aan de verkeerde kant van de bomen, en konden dus echt niet in de buurt komen. Iemand wilde zelfs onze banner oprapen, en Werner riep dus hard dat ze die toch echt moesten laten liggen. Maar mijn moeder vertelde later al, dat de mensen op de grond helemaal niet doorhadden wat we nou toch aan het doen waren. Waarom komen die ballonnen toch zo laag over dat veld en gooien ze wat naar beneden? Na wat uitleg begrepen ze dus waarom. Het is een vossenjacht.
De landing werd ingezet in de buurt van het opstijgveld van de dag ervoor. Mijn ouders waren er eerder bij dan de volgers en mijn vader hielp alvast, terwijl mijn moeder onze auto parkeerde op het weggetje naar het veld toe. Weer een hele mooie en geslaagde vaart. Landingsplek was Hutbergen.
Op zondag was er weer een ochtendvaart. Vroeg ons bed uit, om er op tijd bij aanwezig te zijn. In alle vroegte en met wat grondmist reden we naar het vliegveld. Daar was nog niemand. En dus maar naar Verden zelf, daar zagen we al wat ballonnenauto’s rijden en wij er dus maar achteraan. Op het veld hebben we geholpen met de ballon startklaar maken. Dit keer kreeg Werner de burgemeester van Verden, meneer Richter, met zijn vrouw als passagiers mee.
Bovendien heeft Werner Wäschenbach met zijn Schroederballon de LBS-bokaal gewonnen, hij had de banners het dichtst bij de Vos gegooid. De wisselbokaal staat nu bij hen thuis.
Herzlichen Glückwunsch Werner! Prima gemacht!!!
Ik wil iedereen die heeft geholpen dat we hier konden zijn, nog even heel erg bedanken. Heel erg fijn, en ons foto-album staat straks vol met hele mooie foto’s. Teveel om hier allemaal te laten zien.
Naar boven
9e Oeken-Gorssel
(Ballonnen boven Oeken 21 mei 2005)
Na een zeer geslaagd pupillentoernooi, een training voor de D-, C- en B-jeugd verzorgd door Edward Sturing, was het veld voor de luchtballonnen, tijdens Ballonnen boven Oeken 2005.
 Als eerste kwamen leden van de Old Balloon Collectors (uit Luxemburg, Belgie en Nederland) het veld op. Zij hadden die dag 3 oude luchtballonnen opgehaald bij A3 in Harfsen. En konden die dus hier laten zien. Dat ze kwamen was voor mij een enorme verrassing. Ik wist niet beter dan dat het later zou gebeuren, dat ophalen van de ballonnen. Mijn oude ballon kon ik immers ook nog niet ophalen, daar werd nog steeds mee gevaren.
 Zij startten met een grote luchtballon, daar kon iedereen van heel dichtbij komen kijken. Normaal gesproken kom je alleen zo dichtbij een luchtballon, als je zelf een vaart gaat maken. Van binnen werd de ballon dan ook door vele mensen bekeken. Ook werden er veel vragen gesteld aan de mannen van Old Balloon Collectors. Die werden met groot enthousiasme beantwoord. Vooral veel kinderen kwamen naar hen toe. Intussen werden er veel lootjes verkocht, voor de verloting van een ballonvaart. Je kon meteen ’s avonds al mee omhoog.
Nadat deze ballon weer was opgeruimd, maakten zij plaats voor de 5 luchtballonnen die deze avond het luchtruim zouden kiezen. De teams van Future Fun Ballooning uit Sinderen en Marberts Ballonvaarten uit Enschede kozen hun plekje op het veld.
De 23 passagiers maakten zich klaar voor de vaart. Daar tussen stond ook de winnaar van de verloting, Willy Trap uit Enschede.
 Maar eerst even helpen met het klaar maken van de ballon natuurlijk. De mand opbouwen, de ballonzak uit de aanhanger halen en op het veld plaatsen. Ik moest helpen met de kroonlijn van de Beemsterkaas. Hier sta ik tussen het publiek. Als snel vulden de eerste ballonnen zich al met koude lucht, en konden de branders deze koude lucht verhitten om de ballon  rechtop te zetten.
Vele handen maken licht werk, en de eerste kon al gaan opstijgen. Dit was Marjolein Eerland met de BDO-ballon. Zij wees de weg richting Deventer. Als tweede ging Aernoud de Jong, daarna waren het Kearlke en het Wiefke aan de beurt met piloten Ton Rentier en Bert Heupers. Als laatste steeg de Beemsterkaas-ballon op met als piloot, Dick Kleinlugtenbeld.
De volgende oude ballon werd al weer opgeblazen. Dit keer werd ie zelfs rechtop gezet, en moest het publiek nog even uit de buurt blijven. Maar zodra hij rechtop was, mochten er een aantal kinderen de mand betreden. Klimmen over de rand om daarna met een grote glimlach op de foto te worden gezet. Zij genoten zichtbaar, en dat is het mooiste natuurlijk. Als de branders echter werden aangezet, om de ballon warm te houden, werd dat niet echt gewaardeerd. Daar schrokken sommigen toch wel van, maar al snel kwamen de stralende gezichten weer tevoorschijn. Ik heb hier niets van gezien, want ik mocht omhoog met de Beemsterkaas.
Daarna werd nog een andere rechtop gezet, en het ritueel herhaalde zich weer. Toen deze weer werd opgeruimd, kwamen de eerste passagiers terug.
We hadden er een vaart van een uur opzitten, en waren geland in de omgeving van Gorssel. Allemaal  bij elkaar in de buurt, en Marjolein en Aernoud zelfs in het zelfde weiland. Onderweg hadden we allemaal schitterende foto’s gemaakt natuurlijk.
De enthousiaste verhalen kwamen los bij een drankje en een hapje in ons hele nieuwe Jeugdhonk. Met de Beemsterkaas hadden we zelfs een dipje gemaakt in het water.
Weer een heel geslaagde vaart dus. Op naar de volgende keer.
Naar boven
10e Harfsen-Almen ( 28 juni 2005)
Een tijdje terug had ik met Bas Spierenburg afgesproken, dat ik hem mocht interviewen voor mijn stuk Balloonatic van de maand. En dat moest er toch maar eens van komen dan. Ik had gebeld, maar Bas stond op het punt om te vertrekken voor een vaart vanuit Rijssen. Maar … bij hem thuis zou er ook een opstijgen, en wel de PH-ZVN. Die had ik nog niet op de foto, dus gingen we toch maar op weg. Bas zouden we daar dan wel weer treffen, hij zou proberen thuis te landen.
Toen we er aankwamen, hebben we natuurlijk eerst even met Adrie Spierenburg zitten kletsen en met Hanneke. Deze avond was de piloot van de PH-ZVN Gerty Dommerholt en Cor de crew. Adrie vroeg Gerty of ie nog een plekkie voor me had in de mand. Gerty zag me staan, en zei ja. Ik ben niet zo zwaar, dus dat lukt meestal wel.
Dus, op naar buiten, waar de passagiers hun briefing kregen.
Ik zit net naast volger Cor, en Gerty vertelt iedereen hoe het gaat in  de ballonnenmand, en dat ze goed naar hem moeten luisteren.
Iedere passagier die al had ingecheckt, heeft een bandje gekregen die ze om hun pols hebben. Daarop staat ook nog eens wat ze moeten doen bij de landing, zo kunnen ze niet zeggen dat ze het niet wisten!
Op het moment dat Gerty klaar is, kunnen we naar het veld om de ballon op te bouwen. Ik wil graag overal bij helpen, maar de wind is nog wat vlagerig, dus met de kroonlijn lukt dat nu niet. Ik had hem al wel uit de knoop gehaald voor ze.
Daarom kan ik alvast in de mand gaan zitten, en wordt er door de andere passagiers geholpen met het verder klaar maken van de ballon.
De man boven mij hier in de mand, gaat vandaag voor het eerst mee varen. En ik geloof dat hij het wel heel erg mooi vond.
Dit is voor mij dan al wel de tiende keer, maar elke keer is het weer mooi. Steeds zie je weer wat anders en wil je dat op de foto zetten. Uitgekeken raak je dus nooit in de mand van een luchtballon.
 De ballon zelf heeft vaak een wel heel erg mooie kleur, en deze nu helemaal. Hij was nog nieuw, dus mooie felle kleurtjes.
En daar was het dan zover. De ballon was helemaal klaar om te gaan varen. Gerty maakte de quick-release los, en daar gingen we omhoog.
We gingen aardig hoog, als we lager zouden gaan varen, kwamen we in de buurt van Brummen terecht. Lager stond de wind namelijk de andere kant op. Maar … daar zouden we heel wat veldjes tegen komen, met aardig wat beesten erin. En ik weet dat het waar is, wij komen daar vandaan, en sommige veldjes staan vol met koeien, en bij anderen juist met paarden.
 Dus bleven we maar wat hoger.
Toen we eenmaal wat lager gingen, kon ik dan ook wat mooie foto’s maken, zoals deze hiernaast.
Vanuit Harfsen gingen we richting Laren. Daarvandaan weer richting Almen. Cor reed netjes achter ons aan. En daarachter weer familie van een passagier en mijn eigen moeder. Want die wilde mijn landing wel zien natuurlijk.
Bij Almen moesten zij de brug over (daar waar een scéne van Pietje Bell is opgenomen), en even verderop gingen wij dan ook een plekkie zoeken. Na een uur gevaren te hebben, zette Gerty hem netjes aan de grond.
Eerst even wachten tot Cor de boer had gesproken, en toen mocht ie plat getrokken worden en dus weer opgeruimd.
   
En hoe de familie heette van het land kon ik goed zien op de volgende foto:
Het was de familie Tuitert en hun boerderij heet De Ehzerman.
Na het opruimen van alle ballonspullen vanaf het veld, konden we weer terug naar Harfsen. Daar kregen we dan ook nog een luchtdoop met certificaat en een glaasje champagne.
En ook al was het dus mijn tiende, het was heel erg leuk. Heel erg bedankt jullie allemaal van A3 uit Harfsen. Echt vet gaaf hoor!!!
Ik kreeg van Hanneke Spierenburg het bericht, dat ze dit verhaal heeft uitgeprint en in het tevredenheidsmapje van passagiers heeft gestopt van hun bedrijf. Dat maakt het natuurlijk allemaal leuk!!!
Naar boven
11e Veenendaal-Westerbouwing
Op deze zaterdag, 23 juli 2005, had mijn moeder de beschilderde dakpan voor volger Cor van A3 Ballon klaar. En toen ze dat meldde vroeg men of we die ´s middags nog konden komen brengen! Geen probleem natuurlijk, mijn vader en ik waren net gestopt met karperen (2 nachtjes) dus spulletjes opruimen, en daar gingen we op weg naar Harfsen.
 Cor was natuurlijk heel erg blij met de beschilderde dakpan, en ik werd even later nog blijer!! Adrie had namelijk nog een plekkie voor me over bij een vaart van deze avond. En wel met Bas vanuit Veenendaal. Nou, dat betekende dat we  snel naar huis moesten, even wat eten, de hond uit laten en vertrekken naar Veenendaal. Het was al bijna vier uur, en om 6 uur moesten we al in Veenendaal zijn.
Na een beetje zoeken kwamen we op het veldje in Veenendaal aan. Al snel zagen we Bas, en hij ons dus ook.
Zoals altijd wilde ik weer helpen met het opbouwen van de ballonnenmand, maar die was nu al klaar. Nadat Bas de passagiers wat uitleg had gegeven, werd de ventilator aangezet, en kon het harde werken beginnen.
De andere passagiers werden aan het werk gezet, dus ik had mooi de tijd op wat foto´s te maken van deze mooie PH–MEE. Ook één van de nieuwe van A3 Ballon.
Adrie had gevraagd of ik wat actiefoto´s van Bas kon maken, en die zijn er dus nu. Samen met volger John is Bas hier druk bezig alles in orde te maken, lijnen uit de knoop halen en zo.
  Terwijl 2 passagiers de mond van de ballon openhouden, kan Bas rustig rondlopen en alles goed bekijken. Dan gaat hij naar achteren om te helpen met de chute erin te plakken.
En dat gaat ook heel goed, stevig blijven de plakkers van het klittenband op elkaar zitten. Bij oude ballonnen laten die nogal eens weer los, dus dit is wel erg fijn.
Langzaam maar zeker komt de ballon voller met de koude lucht. Dan wordt het tijd om de branders er bij aan te zetten, en het lekker warm te stoken in de ballon.
Dan gaat het heel vlot, en kunnen de passagiers (ikzelf dus ook) lekker instappen.
 Dan zegt Bas ineens tegen mijn moeder: Stap je ook in? Ik heb nog een plekje over namelijk. Maar mijn moeder zei toen,  dat mijn vader er maar bij in moest gaan. Hij vond dat natuurlijk wel mooi. En samen gingen we even later de lucht in. Hij voor de 3de keer, en ikzelf voor mijn 11de vaart.
Omdat we bij het weggaan van het veld nog maar 7 knopen hadden, kon volger John rustig aan doen. Hij en mijn moeder hoefden zich niet zo te haasten om achter ons aan te komen. We gaven alvast door dat we richting Renkum zouden varen, en daar konden ze dan later wel naar toe rijden.
Eerst hebben ze nog andere ballonteams (van Eep van Harten) geholpen en nog wat foto’s gemaakt, tot ze toch echt moesten gaan rijden. Wij hingen toen al een tijdje in de lucht, en zagen van boven wel heel erg mooie huizen in de bossen staan. Bijna allemaal met zwembad!
En Bas? Die deed het heel goed in de lucht, hij is wat kleiner dan andere piloten, maar daar had hij wat op gevonden. Toen hij éénmaal één van de flessen leeg had, ging hij daar lekker met zijn bips op zitten. Zo kon hij overal nog beter bij.
Hieronder nog wat foto’s vanuit de lucht naar beneden en in de mand.
   
Intussen hadden volger John en de anderen ons weer gevonden in de buurt van de Westerbouwing bij Oosterbeek. Net voor de Rijn wilde Bas hem dan maar neerzetten. Een heel mooi weitje en het was een rustige landing.
Zoals jullie op de volgende foto’s kunnen zien, stonden Bas en ikzelf nog in de mand, en de anderen ‘droegen’ hem naar de aanhanger in de hoek van het weitje. Zo hoef je hem niet te tillen namelijk, Bas had hem net zo warm gehouden dat hij wat van de grond af bleef en hop …, daar stond ie op de aanhanger.
   
Toen was het tijd om de ballon op te ruimen, nadat hij nog bijna in het prikkeldraad terecht zou komen, werd hij door ons allemaal even netjes opgerold en de lucht eruit gehaald. Daarna moest ie natuurlijk nog in de zak, en normaal kan het wel eens gebeuren dat er een fototoestel of horloge of zoiets er in komt te zitten, maar dat er een passagier stiekem mee wil voor een volgende keer, dat had ik nog niet eerder gezien. Ik moest er als laatste nog even op gedrukt worden, om het laatste beetje lucht er nog uit te krijgen. Daarna moest er nog wat gedaan worden aan de mand natuurlijk. De kabels nog even van het frame halen, en dan kon die ook in de mand worden opgeruimd.
   
En daarna kwam natuurlijk het allerbelangrijkste. De luchtdoop. Bas had veel gras in de buurt, dus daar kregen we allemaal behoorlijk wat van op ons hoofd. Dat kun je hieronder wel zien.
 
Intussen was ook de PH-EDE voorbij gekomen, maar die landde aan de overkant van het water. En de volgauto kon dus niet met het voetveer naar de overkant. Helemaal omrijden dus via Arnhem! Dat was wel even balen natuurlijk, maar ook dat kan gebeuren.
Nou Bas Spierenburg, heel erg bedankt dat we met je mee mochten varen. Na het interview voor Balloonatic van de Maand had je het wel gezegd, maar dat het al zo snel zou gebeuren, dat had ik niet gedacht.
Al onze foto's zijn trouwens te bekijken via de site van A3 (www.ballonvaren.com) onder het menu "Multimedia/Foto's".
Naar boven
12e Harfsen-Epe (16 september 2006)
Ik wist helemaal van niets, toen ik met mijn ouders de ballonnenbar van A3 in Harfsen binnenstapte. Ik wist echt niet beter dan dat we bij een ochtendvaart gingen kijken ... Maar toen we binnen waren zei mijn moeder: Nou heren, check maar in, want jullie gaan mee! HUH!!; zei ik. Ik had het goed gehoord, met mijn vader ging ik een ochtendvaart maken. Joepie, heb ik die ook op mijn lijstje staan.
Goed, we kregen natuurlijk weer netjes een briefing, over het doen en vooral laten, in de ballonnenmand. En daarna gingen we naar het veld bij de grote boerderij van A3 om de ballonnen klaar te maken. Er waren twee ballonnen, piloot Bas ging met de PH-LZN met 18 passagiers omhoog. En piloot Gertie nam de PH-NGN mee, en ook 18 passagiers. Daar hoorden mijn vader en ik ook bij.
  
Alles klaar? Een plekkie zoeken in de mand, en daar gaan we.
  
Heel mooi om een ochtendvaart te maken! Ik vond het echt prachtig. En we kwamen boven Deventer te hangen, waar mijn oom en tante wonen, dichtbij de Scheg. Hieronder met dat blauwe dak.
  
Geland zijn we in Epe, hier had de boer net mest in de grond gespoten, dus we roken allemaal op de terugweg. En de ballon zat natuurlijk ook een beetje onder.
  
Allemaal goed meehelpen, en toen alles weer was opgeruimd, konden we naar Harfsen terug. Gertie tekent hier mijn logboek af, daar staan al mijn vaarten in. Leuk om ze na te lezen.
Meer foto's kunnen jullie via deze link bekijken: 12de vaart Harfsen-Epe.
Naar boven
13e Oeken-Duiven:
Ballonnen boven Oeken 2 juni 2007
De vorige vaart was een hele grote verrassing. Deze dertiende (zeker geen ongeluksgetal) was een geplande vaart. Ik wist al heel lang dat deze ballon bij ons in Oeken zou komen, maar dat mocht ik nog tegen niemand vertellen. En dat ik er mee mocht varen, mocht ook nog niet gezegd worden. Deze ballon was gesponsord door de voetbalvereniging, en door eMVee Ballooning (mijn ouders dus). Hierdoor mocht ik weer lekker omhoog, en samen met een jeugdlid van onze vereniging. Dit bleek achteraf een oud teamgenoot van me te zijn, dus ik vond het heel gezellig om met Paul van Vught in de mand van Bert ter Horst te staan.
Zoals jullie kunnen lezen in het verslag van Ballonnen boven Oeken (Festivals 2007), begonnen we eerst met de oude ballonnen en de modelballonnen.
De Kinno ligt klaar om gevuld te worden.
Daarna gingen de vaarten van start. Eerst gingen de andere ballonnen omhoog. En samen met de nieuwe ballon van Silverstar Ballooning bleven wij nog achter op het veld.
  
Terwijl de crew heel hard aan het werk is, werden wij als echte VIP's behandeld, en hoefden we niets te doen. Alleen maar wachten tot alles zo ver was, en we konden instappen!
 
Hier stappen we in, en is het wachten op het vertreksein. Als een speer gingen we de lucht in.
De vaart is begonnen. Voor mij was het de dertiende keer, en voor Paul de allereerste keer dat hij in een ballonnenmand stapte.
Gelukkig legde Bert ter Horst alles heel goed uit, en had Paul alles al snel door.
Hij kon genieten van het uitzicht, en heeft ook veel foto's gemaakt.
Hieronder zie je er een paar.
  
  
Na een vaartje van bijna een uur, zijn we geland in de buurt van Duiven.
Voor Paul werd het toen tijd voor zijn luchtdoop. Onder toeziend oog van zijn broer Luuk werd hij met champagne gedoopt.
 Bij terugkomst in het jeugdhonk van vv Oeken, kregen we allebei ons eigen speciale certificaat.
Onder het genot van een hapje en een drankje werd er nog nagepraat over de prachtige vaart. Paul had enorm genoten zei hij later nog.
En toen hij mijn filmpje zag (link bij Festivals 2007) moest hij heel erg lachen.
Bert bedankt voor deze mooie vaart!
Naar boven
14e Gemert-Landhorst
Gemerts Ballonfestijn 22 juni 2007
Op naar Gemert. Het weer was alweer niet al te best. Maar een belletje met Paschal leerde dat het mee zou vallen. Op er naar toe dan maar. Helpen bij het team van Marberts Ballonvaarten, dat is altijd leuk. Mijn vader liep even weg om te roken, dat mag niet bij de ballonnen! Dus toen Hannie naar mijn moeder liep en vroeg waar hij was, moest ze dat antwoord schuldig blijven. Bel hem maar op, zei ze, want jullie moeten je melden bij Bert.
Dat deed ze dus maar, door de harde muziek hoorde hij de telefoon niet. Toen moest ze hem maar gaan halen, zei Hannie. Want jullie moeten je echt even melden!
Daar kwam hij al aangelopen, en we liepen samen naar Bert ter Horst, die al klaar stond met het mandje van de Beemsterkaas. Hij had nog 3 plekjes over in zijn mandje. En wij mochten daar dus gaan staan, als we wilden tenminste! Nou, dat wilden we natuurlijk wel. Dan maar in de buurt blijven van deze ballon, en een handje uitsteken natuurlijk.
  
Als allerlaatste gingen wijzelf omhoog. Mooi om al die ballonnen in de lucht te zien hangen. En ook de achtergebleven modelballonnen.
 
Hieronder nog wat foto's van de vaart. Eerst nog maar even de rotonde over, en een stukje door varen.
  
 
Ik hielp nog even mee met het zoeken van de goede landingsplek.
En uiteindelijk landden we in het weiland waar de Kinno al op ons lag te wachten.
Dit was ongeveer de route die we hebben gevaren op deze dag.
 
Ik wil Bert en Hannie ter Horst hier nog even heel erg bedanken voor deze prachtige 14de vaart.
Naar boven
15e Harfsen-Notter
Op zondagochtend, 22 juli 2007, zouden er een paar ballonnen starten van uit Harfsen. Bij A3 Ballon kun je ook eten in de ballon, en daar wilden ze iets nieuws proberen. Daarom stonden in alle vroegte, 6.00 uur 's morgens, een heleboel mensen klaar om de mand in te stappen. Mijn moeder mocht volgen, en als hulp waren mijn vader en ik ook mee gegaan. We wilden dat wel eens van dichtbij zien.
 Terwijl we een kopje koffie dronken, om goed wakker te worden natuurlijk, kreeg ik van Karin Haven een blauw polsbandje. Ik mocht dus instappen! Verrassing was compleet. Bij de mand van Peter Kelder kreeg ik een plekje, en bij die ballon, de PH-NLV, moest mijn moeder dus volgen. Kwam dat even mooi uit!
De geheugenkaart van mijn camera was helemaal leeg, dus ruimte genoeg om mooie foto's te maken van deze vaart. Jammer genoeg stond in niet in de mand met het lekkere eten, maar dat maakte de vaart er zeker niet minder mooi om.
Op de foto hiernaast sta ik al klaar voor de start. De ballon ligt nog in de zak, maar even later lag die helemaal klaar voor het vullen.
Kijk hieronder maar eens naar de prachtige foto's die ikzelf vanuit de lucht maakte. En die vanaf de grond zijn door mijn ouders gemaakt.
  
Piloot Peter bekijkt de ballon van binnen. Even zien of er geen kabels in de war zitten, of katrollen met lijnen vast. Dan kan de ballon worden verwarmt met de branders. De andere ballonnen liggen al geduldig klaar om verwarmt te worden. En het zonnetje komt langzaam door. Dan is het zover, en mag ik instappen. Klaar voor mijn 15de vaart!
  
Heel langzaam stijgen we op vanaf het terrein in Harfsen. Als laatste staat daar nog de ballon van Gertie Dommerholt klaar. Hier wordt in gekookt! En de eerste hapjes komen al op de plank, als de mand nog aan de grond staat.
Doordat het nog vroeg was, kunnen jullie op deze foto de grondmist nog goed zien. De zon komt net door de wolken, en het land eronder wordt een beetje wakker.
De PH-VIP met piloot Marijn Ufkes, was als eerste vertrokken. Je kunt hem nog net linksboven zien. Een klein zwart stipje.
  
Vanuit het mandje kun je echt hele mooie foto's maken. Een heel ontspannen Peter Kelder staat met zijn hand in de zij, en John Stevens is geloof ik een beetje moe. Hij moet steunen op zijn hand. Een weerspiegeling op het water of de schaduw van de ballon op de grond, zorgt ook altijd voor een mooi plaatje.
  
In de buurt van Rijssen, om precies te zijn in Notter, zette Peter de ballon aan de grond. Dan maakte hij nog een hopje over de straat heen, heel laag varend over het mais, om hem daarna in een prachtveld aan de grond te zetten.
Samen tilden we de mand op de aanhanger, en was het zware werk bijna gedaan.
  
Met al de passagiers liep Anne de ballon leeg. Niet met je knieën erop, en in het gras duwen, want dan wordt ie vies! Zei Peter nog. Maar dat was best wel zwaar.
  
Met z'n allen tilden we de ballon in de zak, en de terugreis naar Harfsen kon beginnen. Daar kregen we op de plek waar we waren opgestegen, de champagne doop en natuurlijk ook ons certificaat. Ik ben nu Jonkheer van Harfsen tot Notter.
 
Alle mensen van A3 Ballon wil ik heel erg bedanken dat ik weer een vaartje mocht meemaken. Het was top! Keigaaf!
Naar boven
16e Nieuwegein-Reijerscop (13 september 2007)
Van deze vaart heb ik jammer genoeg helemaal geen foto's. Mijn moeder moest volgen vanuit Nieuwegein, en ik mocht toen instappen van de piloot. Alleen had ik dus helemaal geen fototoestel meegenomen. Daarom wel een vaart, maar geen foto's. Geland waren we trouwens en Reijerscop, niet echt ver dus, maar wel heel erg mooi!
Naar boven
17e Zwolle-Luttenberg (30 sepember 2007)
Voor deze vaart geld helaas hetzelfde. Ook hier geen foto's, de batterijen van mijn camera waren leeg, en helaas geen reserve meegenomen. Wel aan denken de volgende keer!
Naar boven
18e Teuge-Hulshorst (10 mei 2008)
Vroeg opstaan, rond half 5, en de auto in op weg naar Teuge! Daar zou het gaan gebeuren, de mega parajump vanuit 10 luchtballonnen. In totaal 75 parachutisten, 70 passagiers en 10 luchtballonnen.
Eerst maar eens naar de briefing in de hangaar. Jean Louis gaf deze aan alle passagiers en parachutisten. Dit is heel belangrijk om alles veilig te laten verlopen.
Iedereen luisterde goed, nam geen koffie of ander drinken mee. In deze ruimte worden namelijk ook de parachutes gevouwen, en als daar wat inzit wat er niet in hoort, dan heeft de parachutist een heel groot probleem. Dus ook geen eten mee naar binnen!
Met zijn laptop legde Jean Louis alles heel duidelijk uit met een powerpoint presentatie, die voor iedereen heel duidelijk was.
Na de briefing mochten we richting het veld lopen, wel netjes over de landings-/startbaan van het vliegveld en niet zo maar dwars over het gras.
De crew die al bij de ballonnen was, waren al met de voorbereidingen begonnen. Sommige ballonnen doemden al op uit de mist, zoals jullie hiernaast kunnen zien.
Iedereen had bij het inschrijven gehoord in welke ballon ze zouden mogen instappen. Alleen ... ik mocht zelf met mijn vader instappen in ballon 7, de PH-PBN. Maar ... die lag niet als zevende ballon klaar, de nummering was 5-7-6-8. Dat was even goed kijken, maar toen vonden we toch de ballon die al bijna klaar was door de goede zorgen van Huib en zijn crew.
Samen met mijn vader houd ik de mond open van de ballon. Huib zorgt nog even voor zijn gehoor, oordopjes in. En dan gaat hij aan het werk.
De branders gaan aan, en de koude lucht word verwarmd waardoor de ballon langzaam overeind komt te staan.
Crewlid Hendrik zorgt ervoor dat de ballon niet te snel overeind komt, door de kroonlijn nog even goed tegen te houden.
Dan is het tijd om in te stappen. En niet alleen voor ons vijven als passagier, maar ook de parachutisten staan al klaar.
Zij gaan met ons mee en zullen tijdens de vaart eruit springen.
Ook onder de andere ballonnen zijn een aantal passagiers verdeeld en een heleboel parachutisten.
Het is heel moeilijk om parachutisten op de foto te zetten die uit de ballonnenmand springen. Zij gaan wel erg hard naar beneden en dan ben je ze al kwijt voor je de camera scherp hebt staan.
Gelukkig zat mijn moeder in een andere mand, en haar lukte het wel. Ik heb deze foto's dan ook van haar geleend om hier te laten zien. Richard en Edwin, zelf ook volgers bij A3 Ballon sprongen bij haar uit de mand en dat is goed te zien.
Nadat de parachutisten waren gesprongen, ging ons vaartje natuurlijk door. En ook op een lagere hoogte dan we met de para's moesten varen. Eén van de overgebleven passagiers, was vroeger zelf ook actief als parachutiste. Haar man sprong uit onze mand, en zij gaf nog even extra tekst en uitleg over het parachutespringen. Heel erg leuk om zo te horen. Ze vond het echt prachtig de vaart nu eens helemaal mee te maken, andere keren was ze er net als haar man, al eerder uitgesprongen.
 
 
Heel mooi gebied waar we boven hingen, de Veluwe gingen we nog over. Toen werd het toch echt tijd dat Huib een landingsplek ging uitzoeken. Hij zag meerdere mooie plekken, maar daar was ook hoogspanning.
Hij probeerde het nog bij een boerderij, maar daar kwam hij dan te dichtbij. En even later zette hij hem daar iets verderop toch neer.
Een prachtig veldje, met wat hoog gras, maar prima landing zo.
Hieronder nog wat mooie sfeerfoto's.
 
Voor meer foto's gebruik de link voor het album: Parajump Teuge 10 mei 2008.
Huib heel erg bedankt voor deze schitterende vaart, en tot gauw!
Het was een recordpoging trouwens, dus we horen nog of het inderdaad in het Guinness Book of Records zal komen.
19e Barneveld-Lunteren (23 augustus 2008)
Het Ballonfiësta Barneveld bestond dit jaar 25 jaar. En dat betekende groot feest natuurlijk. Samen met mijn moeder, ik had namelijk 2 perskaarten gekregen!) kon ik elke dag naar het festival komen. Op de zaterdag mocht ik Andrew Kaye interviewen voor mijn Balloonatic van de maand. Dat hebben jullie vast wel gelezen bij Festivals 2008. Maar, hij vroeg me toen ook of ik met hem mee wilde gaan die avond in de Bertie Basset. Nou daar hoefde ik niet lang over na te denken, ik zei meteen ja natuurlijk!
En als passgier moet je natuurlijk wel mee helpen. Dat ben ik ook wel gewend met het crewen. En zoals dat vaak is, ging het hier ook weer heel anders dan ik gewend was. En stond ik er af en toe maar bij te kijken.
 
 
  
Samen met John Brons maken we alles goed vast. Dan klimt Andrew zelf in de mand om de branders te testen.
 
Ik heb er al enorm veel zin in, dit word geloof ik mijn derde vaart met een special!
De ballon word uit de aanhanger gehaald terwijl de auto deze naar voren rijd.
 
 
Antonio komt ook nog voorbij om een foto van me te maken in het mandje. Het lijkt alsof het al aardig donker is, maar dat valt nog wel mee. De camera heeft net genoeg licht om deze foto's te maken. En daar gaan we ....!
 
Wij vertrekken als laatste special shape! Wauw wat gaan we snel omhoog.
Korte tijd later zijn we geland in Lunteren, dus niet echt ver. Maar we hadden een fantastische boer daar.
Omdat de volgauto van de Baby Bel (die in het zelfde weiland lag) er niet door kon, heeft hij zelfs nog een boompje omgezaagd. Hij deed zelf aan vliegen met zo'n klein vliegtuigje, en vond het prachtig dat we bij hem geland waren. Omdat er nogal wat koeiepoep lag, konden we ook nog onze schoenen schoonspuiten met een luchtdrukspuit.
 
 
Met z'n allen, ook het gezin van de boer en buren, hebben we Bertie Basset opgeruimd en terug gestopt in de aanhanger. Mijn ouders waren achter ons aangereden, en de bus was vol met helpers.
Naar boven
20e Otterlo-Nijkerk (11 september 2008)
Op 11 september ging mijn moeder een lesvaart maken met haar PH-BEO, met als instructeur Erwin Pellegrom. Ik mocht mee als ballast! En om natuurlijk wat foto's te maken. Alleen ging mijn camera stuk jammer genoeg. Dus ik kon niet veel foto's maken. Maar het was wel erg leuk hoor!
 
We stegen op in Otterlo, aan de Apeldoornseweg. En daar kun je meteen over de Veluwe kijken, wat is dat mooi zeg!
 
Net voor Barneveld kwamen we over een hele grote kerk, met een nog grotere parkeerplaats! En bij Barneveld zag ik dit watertje, een recreatieplas gaf de kaart aan. Nooit geweten dat dat aan de andere kant van de snelweg lag.
En dit is een maisdoolhof! Het zal nu niet meer bestaan denk ik, maar zo is het makkelijk om de weg te vinden naar het huisje in het midden!
 
Mam in opperste concentratie aan de branders. En onder ons de mooiste boerderijen!
Even later zouden we net voor het water bij Nijkerk aan de grond gaan. Rustige landing, maar we vielen wel om doordat we aan de grond nog iets meer wind kregen. Geeft niet, maar het was heel leuk om bij mn moeder eens in het mandje te staan.
En het was dus een jubileum, mijn 20ste vaart!
Naar boven
21e Laren-Markelo, eerste vaart met de PH-BIA van Bas Ballonvaarten (13 juni 2009)
Op zaterdag 13 juni 2009 belde Bas Spierenburg op, met de vraag of ik met hem mee wilde. Hij zou die dag zijn nieuwe ballon gaan dopen, en had nog een plekkie voor me over! Nou, daar hoef je dan niet lang over na te denken toch? Natuurlijk zei ik JA! Samen met mn pa ging ik naar Laren, waar Bas woont en zn bedrijfje dus heeft. Samen met Bianca, vandaar dus PH-BIA, was hij al druk met alle voorbereidingen.
Nadat we nog even bijgekletst hadden werd het tijd om naar het veldje net buiten Laren te rijden.
Het opbouwen van de nieuwe ballon ging nog een beetje lastig, omdat alles nog zo nieuw was. Rien Jurg was er ook om de PH-BIA te dopen. Dus hij kon ook even helpen met het opbouwen van de ballon. Toen de ballon werd uitgelopen, kon je goed zien hoe mooi hij is. Bas was ondertussen zelf bezig om alle kabels aan te sluiten. Daarna werd de lucht er in geblazen. Bas had mij gevraagd om de ventilator te bedienen. Langzaam kreeg de ballon een beetje vorm.
 
 
 
Nadat alles dichtgemaakt is, kan Bas eindelijk in z'n nieuwe ballon om alles na te kijken.
Ik stond samen met mijn vader aan de ene kroonlijn om de ballon tegen te houden en twee aan de andere. Toen de ballon langzaam omhoog kwam, hadden de mensen die op de camping stonden een mooi uitzicht. Het opstijgveld lag naast een boerencamping, en zij zaten lekker op hun tuinstoeltjes alles te bekijken. Heel veel mensen kwamen dus kijken, en er werden volop foto's gemaakt van dit mooie geelblauwe gevaarte.
Bas en Bianca kregen veel complimenten over deze prachtige nieuwe ballon.
Toen was het moment van de doop daar. Rien Jurg stond klaar met de champagne, en vertelde er nog wat bij. Tevreden staan ze bij het mandje.
Dan word het tijd voor het echte vaartje. We stijgen heel langzaam op, want er was maar weinig wind. Wel een mooie gelegenheid om de nieuwe ballon mooi op de foto te zetten. En volop werd er dan ook geflitst om ons heen, en later onder ons. Bas werd zelfs nog gebeld, met de vraag de ballon te laten draaien. Zo konden ze van alle kanten de ballon mooi fotograferen.
 
Er was maar weinig wind, en dus ging Bas op zoek naar een mooie richting met iets meer beweging in de lucht. We gingen dus zelfs door het wolkendek heen. Wat weer prachtige plaatjes oplevert. Voor mij de eerste keer trouwens. En ik vond het fantastisch. Met de parasprong was ik ook al boven en zelfs door de wolken gegaan, maar dit was toch weer anders. Want dit ging langzamer en geniet je er veel meer van.
 
En deze vond ik zelf wel heel erg mooi.
Hieronder nog een foto van 2 zeer tevreden heren. Ikzelf omdat dit mijn 21e vaart is, mn eerste in 2009, mn allereerste in een hele nieuwe ballon en dus voor het eerst met Bas Ballonvaarten. De 2e heer is uiteraard Bas Spierenburg zelf. Zijn eerste vaart met de PH-BIA met zulk prachtig weer, en zo is iedereen blij.
 
Na een vaart van een uur en 10 minuten, ging Bas de landing inzetten. Bij het plaatsje Markelo, of was het toch Stokkum, vond hij een mooi veldje om de ballon neer te zetten.
 
Mijn vader was ook achter de ballon aangereden, en met Bram in de bus konden zij ook nog mooie foto's maken van de landing. Vooral de laatste vind ik erg mooi, de ondergaande zon, en het logo van de gele ballon van Bas die je nog net kunt zien.
Uiteraard was er nog de gebruikelijke doop na afloop van de vaart. En voor iedereen een certificaat als herinnering. Ook het glas waar de champagne uit werd gedronken mochten we meenemen.
Voor meer foto's volg de link: PH-BIA van Laren naar Markelo.
Prachtige vaart Bas en Bianca, en heel erg bedankt dat ik dit mee mocht maken.
Naar boven
|
